Nietrzymanie moczu

Świadczenia urologiczno-ginekologiczne oraz leczenie nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu (NM) – czyli epizody niekontrolowanego oddawania moczu – jest chorobą społeczną, która ma zdecydowanie negatywny wpływ na jakość życia. Młode, aktywne fizycznie kobiety zgłaszają częściej objawy wysiłkowego nietrzymania moczu (WNM), rzadziej nietrzymania moczu z parć naglących i mieszanego nietrzymania moczu. Mieszane nietrzymanie moczu charakteryzuje się współistnieniem objawów WNM i pęcherza nadreaktywnego (OAB – overactive bladder). Posiadamy doświadczenie w leczeniu pacjentek z nietrzymaniem moczu i zaburzeniami statyki narządu płciowego (wypadaniem pochwy i macicy). Wykonujemy kompleksową diagnostykę uroginekologiczną obejmującą: wywiad uroginekologiczny z kliniczną oceną uroginekologiczną, USG miednicy mniejszej, USG uroginekologiczne. Pozwala to na dobór najbardziej optymalnego leczenia nieoperacyjnego (nowoczesną pessaroterapię) i operacyjnego leczenia nietrzymania moczu i zaburzeń statyki narządu rodnego.

Nietrzymanie moczu w ciąży i po porodzie

Przyczyną nietrzymania moczu w ciąży oraz po porodzie jest osłabienie mięśni dna miednicy (tzw. mięśni Kegla). Na skutek działania hormonów oraz powiększającej się macicy dochodzi do ich rozluźnienia. Ponadto rosnąca macica uciska na pęcherz moczowy, powodując uczucie silnego parcia na pęcherz i potrzebę oddania moczu. W zapobieganiu oraz leczeniu nietrzymania moczu w ciąży i po porodzie pomocne są ćwiczenia mięśni dna miednicy polegające na zaciskaniu i rozluźnianiu mięśni Kegla.

Nietrzymanie moczu u mężczyzn

Najczęstszym powodem nietrzymania moczu u mężczyzn są dolegliwości ze strony gruczołu krokowego (prostaty). Przerost prostaty, który dotyczy nawet połowy mężczyzn po 60. roku życia, powoduje ucisk cewki moczowej, przez co mocz oddawany jest nawet po kilka kropli. Ponadto powiększający się gruczoł krokowy może uciskać na pęcherz moczowy powodując parcia naglące. Dodatkowo leki stosowane w leczeniu przerostu prostaty mogą wykazywać działanie moczopędne, przez co zwiększają ryzyko nietrzymania moczu. Przerost prostaty sprzyja także rozwojowi infekcji układu moczowego, których częstym objawem jest częstomocz oraz bolesne parcie na mocz.

Nietrzymanie moczu – badania, które należy wykonać:

  • badanie moczu
  • USG jamy brzusznej i badanie ginekologiczne
  • cystografia, cystoskopia
  • badanie urodynamiczne

Leczenie nietrzymania moczu obejmuje:

Pessaroterapię

Nowoczesna pessaroterapia polega na zastosowaniu pessarów z odpowiedniej jakości silikonu, dobranych indywidualnie dla każdej pacjentki pod względem rodzaju i wielkości. Większość kobiet można nauczyć zakładania pessarów rano i wyjmowania ich na noc. Można też stosować je tylko w sytuacjach, w których dochodzi do popuszczania moczu, np. podczas uprawiania sportu. Na stałe (bez wyjmowania na noc) pessar powinien być noszony tylko w wyjątkowych sytuacjach, przez krótki czas, pod bezwzględnie przestrzeganym nadzorem specjalisty.

Leczenie operacyjne

Chirurgiczne leczenie nietrzymania moczu można podzielić na dwie podstawowe grupy: zabiegi z użyciem taśm oraz operacje bez ich użycia, czyli wszystkie pozostałe. Obecnie zabiegi z użyciem taśm zaczyna się uznawać za tzw. złoty standard w leczeniu wysiłkowego NTM. W Polsce wykonywane są różne rodzaje operacji z użyciem taśm: TVT (tension free vaginal tape), TOT (atrans obturator tape), IVS (intravaginal sling). Różnica między nimi polega na rodzaju taśm (mono- i multifilamentowe) oraz ich charakterystyce biomechanicznej, a także instrumentarium służącego implantacji. Skuteczność większości dostępnych na rynku systemów do leczenia operacyjnego nietrzymania moczu jest podobna.

Biofeedback

Biofeedback to metoda biologicznego sprzężenia zwrotnego, to nauka uświadamiania sobie czynności wcześniej często nieświadomych, oraz stopniowe wpływanie na poprawę tych czynności. W przypadku nietrzymania moczu i czynnościowych zaburzeń mikcji jest to nauka świadomego kurczenia i świadomej relaksacji mięśni dna miednicy.

Elektrostymulacje

Elektrostymulacje, czyli stymulowanie mięśni dna miednicy za pomocą elektrod dopochwowych lub doodbytniczych, stosowane są celem wymuszenia pracy mięśni dna miednicy poprzez pobudzenie ich do skurczu za pomocą impulsów elektrycznych, co pozwala w ciągu kilku tygodni wzmocnić ich siłę, zdolność kontrolowania pęcherza moczowego a także poprawić jakość współżycia seksualnego.

Zapisz się na wizytę

Lek. Anna Muszyńska-Krajewska

Specjalista ginekolog położnik

Dr n. med Maciej Krajewski

Specjalista położnictwa ginekologii i ginekologii onkologicznej